Yaşarken -mış gibi yapmanın insanlara çok temel bir varoluş sahası açtığını düşünüyorum. Şöyle kafamı kaldırıp 360 derecelik bir açıyla sokakta göz gezdiriyorum, basılı veya sosyal medya unsurlarında gösterilen performanslara dikey bir bakış atıyorum ve kendimi dönüp dolaşıp -mış gibi yapmanın mahiyeti üzerine düşünürken buluyorum.
Konuşulanları, biz de konuşabiliriz. Konuşulanları tekrar ve tekrar, konuşulduğu gibi konuşalım. Ya da konuşulanları, eveleyip geveleyip yeniden ve yeniden neden biz de konuşmayalım?
Değişik vesilelerle önüme ya bir gazete kupürünü içeren fotoğraf karesi yahut bir haber sayfasına iliştirilmiş…
Bu cevaz verme maharetli bir hatibin cehennem tasvirlerini andıran türden bir tanımlama ameliyesine dönüşüyor. Bana, beni anlatan ve dolasıyla sorularıma müdahale eden bir tanımlama ameliyesi.