Takvim Yırtıkları geçtiğimiz Ekim ayında Şule Yayınları etiketiyle yayımlandı.


Üç ciltten oluşan kitap Hüseyin Su’nun kişisel târihini, yazıyla ve düşünceyle ilişkisinin seyrini göstermesi bakımından oldukça önemli. Bununla birlikte günlük, on yıllara yayılan bir süre içerisinde Türk edebiyatının, siyâsetinin kimi zaman kaybolmuş kimi zaman da yazarın tanıklığını beklemiş olan sayfalarına ışık tutuyor.

Yazarın Menenen’de askerlik yaptığı dönem içerisinde kaleme aldığı bir bölüm var ki zamanın geçtiğini ama insanın değişmediğini düşündürür mâhiyette. Önemine binâen dikkatinize sunuyoruz.

*

12 Ekim 1983

A’dan Z’ye herkes gevşedi. Üç bin gevşemiş insanın ortak bir mekânda yaşadığını düşünün ve muhtemel manzarayı gözlerinizin önüne getirin. Sıcaklığını yitiren et yığını gibi bir durum.

On, on bir günümüz kaldı.

Birçok şeye “işaret” koyanlara bakıyorum da hepsini unutuverdiler birden. Aşınma, insanın mayasını ve mayasındaki birçok hayvani yanlarını öylesine açık seçik bir biçimde ortaya çıkarıyor ki kimsenin öngörmesi mümkün değil. Bu insancıklar nasıl birden dönüp intibak edebilecekler daha önceki hayatlarına acaba? Belki de kimsenin yaşadığı hayatın gerçekliğine intibak etmek gibi bir sorunu yok; kim bilir!…

Tekmelenmiş bir köpeğin az sonra kendisini tekmeleyen kişinin ardına düşüp tin tin gidişi durumundaki karakter tipolojisine insan çok yakın duruyor! Kendisine savrulan tekmeye canhıraş bir halde saldıran olmakta insani bir asilik var. Buna çok ihtiyacı var insanın.

Temelde var olduğunu kabul ettiğimiz öz benliğine, onuruna, kutsallarına ya da dünyevi değerlerine yönelik kırıcı, yıkıcı aşağılayıcı tavır ve sözleri, ilk anın acısıyla unutamayacağını sanıp işaretleyen nice “hassas” denilebilecek insanın aradan bir süre geçince, çok basit de olsa, çıkarlarına uygun düşen durum ve konumlarla karşılaştığında, hepsini de bir çırpıda unuttuğunu, nasıl kıvrak bir çalımla yanından geçip gittiğini görüp de şaşmamak imkânsız.

Bizim en dikiş tutmayan eprimiş yanımız, işte bu bilinçli, kurnaz ve onursuz unutkanlık. Çoğu zaman mazlumiyetten kaynaklanmıyor bu durum; mazlumiyetle örtülse de…

Dişleri dökülmüş, damağı dumura uğramış, tırnakları sökülmüş, belleği silinti ve kazıntılarla lime lime olmuş ve bu nedenle de hiçbir erdemi ya da kötülüğü onun tabiatına kaydetme imkânı kalmamış bir insandan kime ne hayır ya da kötülü dokunabilir ki…

Anlık bir sarsıntı bile ancak çok az sayıda insanda görülebiliyor. Şu kesin: Çoğunluk için akıntının yönü önemli, mahiyeti değil. Sarsılacağımız, allak bullak olacağımız durumları gördüğümüzde bile gülüp geçebiliyorsak, insani dokumuzda önemli ölçüde bir hasar var demektir. Bu noktada düşünürken uçsuz bucaksız bir karanlığa açılan bir kapı aralığından içeriye bakıyormuşum gibi bir yalnızlık duygusuna kapılıyordum. Ürpertici. Kapının ötesinden bir ayak sesi, bir soluk alınıp verilişi gelse, insan umuda kapılabilecek. Peki, o karanlık tünel kiminle ve nasıl geçilecek?…

Evet, insanların çoğu görmüyor, duymuyor, bilmiyor ve inanmıyor! O hâlde şaşılacak pek bir şey yok! Öyle mi peki?..

Yani, “belhüm edal” mi?

Evet!

Üç ciltten oluşan kitap Hüseyin Su’nun kişisel târihini, yazıyla ve düşünceyle ilişkisinin seyrini göstermesi bakımından oldukça önemli.

Hüseyin Su Kimdir:

1952’de Kırşehir/Çiçekdağı’nda doğdu. İlköğrenimini doğduğu köyünde (1964), Orta öğrenimini Kırıkkale’de (1972), yüksek öğrenimini Ankara’da, Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi, Yeni Türk Edebiyatı Bölümünde (1980) tamamladı; Hikâyeci ve Romancı Olarak Samipaşazâde Sezâi, adlı bitirme tezini yazdı. Öğrenciliği sırasında memurluk, daha sonra da edebiyat öğretmenliği ve kütüphanecilik yaptı. Yazmaya Edebiyat dergisinde başladı (1980). Bazı gazetelerin kültür-sanat sayfalarında (1979), İlim ve Sanat ve Mavera dergilerinde (1986-87) yazdı. Hece (1997) ve Heceöykü (2004) dergileriyle Hece Yayınları’nın kuruluşuna öncülük etti ve kuruluşundan itibaren de on sekiz yıl boyunca Hece (213 sayı), Heceöykü (64 sayı) dergilerinin ve Hece Yayınları’nın yayın yönetmenliğini yaptı (1997-2014). Her iki dergide de öykü, deneme ve incelemeler yazdı. Kitaplarından Gülşefdeli Yemeni, Aşkın Hâlleri, Ana Üşümesi, Bir Yağmur Türküsü, Kalemin Yükü, Yazı ve Yazgı Arnavutçaya; Gülşefdeli Yemeni (Her Roj Ji Emir Diçe adıyla) Kürtçeye çevrildi. Öykülerinden ‘Ateş’ Boşnakçaya; ‘Gülşefdeli Yemeni’ Azericeye ve Farsçaya; ‘Yüzündeki Deniz Duruluğu’ da İtalyancaya çevrildi.

Hüseyin Su’nun Kitapları:

Tüneller (öykü, 1. Baskı, 1983) ● Ana Üşümesi (öykü, Tüneller’in yeniden düzenlenmiş hâliyle 1. Baskı, 1999) ● Gülşefdeli Yemeni (öykü, 1. Baskı, 1998) ● Aşkın Hâlleri (öykü, 1. Baskı, 1999) ● İçkanama (öykü, 1. Baskı, 2018) ● Bir Yağmur Türküsü (deneme, 1. Baskı, 1999) ● Öykümüzün Hikâyesi (inceleme, 1. Baskı, 2000) ● Kalemin Yükü (deneme, 1. Baskı, 2014) ● Yazı ve Yazgı (deneme, 1. Baskı, 2014) ● Keklik Vurmak (söyleşi, 1. Baskı, 2015) ● Hikâye Anlatıcısı, (inceleme, 1. Baskı, 2016) ● Takvim Yırtıkları I- II- III (günlük, 1. Baskı, 2017) ● Entelektüel Öfke (İnceleme, 1. Baskı, 2018)● Bir Hayat, Bir Hikâye (inceleme-söyleşi, 1. Baskı, 2019) ● Sayılı Gündü Geçti (Nehir söyleşi, haz.; Ali Işık, 1. Baskı, 2019,) ● Irmağın İçli Sesi: Atasoy Müftüoğlu Kitabı (ed., inceleme, 1. Baskı, 2007) ● Edebiyat Eylemi ve Nuri Pakdil (ed., inceleme, 1. Baskı, 2013) ● Nuri Pakdil’in Mektupları I- II- III (yay. haz.; mektup, 1. Baskı, 2014).

Ödüller: Gülşefdeli Yemeni kitabına Türkiye Yazarlar Birliği ‘1998 Yılı Öykü Ödülü’; Nuri Pakdil ve Edebiyat Eylemi adlı eserine, Türkiye Yazarlar Birliği 2013, 5. Edebiyat Mevsimi ‘Nuri Pakdil Özel Ödülü’; Türkiye Yazarlar Birliği, 6. Edebiyat Mevsimi, ‘2014 Yılı Hikâye Ödülü’; İçkanama kitabına Pendik Belediyesi Edebiyat Festivali, ‘2019 Yılı Öykü Ödülü’; Sayılı Gündü Geçti adlı eserine ise ‘Eskader 2019 Yılı Söyleşi Ödülü’ verildi.

Yazar Hakkında

HAZIRKITA, bir odağa yaslanmaksızın ve verili politik-poetik angajmanlara dâhil olmaksızın konuşabilme ihtiyacına binaen 2017’de yayın hayatına başladı. Türk ve dünya edebiyatının seçkin ve özgün örneklerine yer verme, nitelikli kültür-sanat yayıncılığı yapma ve bağımsız bir tartışma platformu oluşturma ilkesiyle yayın hayatını sürdürüyor.

Yorum yaz