yırtıcı dokunuştur hayata
tanımadan kucaklarsın belgesele konu olacak
haylaz gülümsemesidir belki biraz oyuncu
tek renkli takım elbise adamıdır.
ince uzun parmakları centilmendir kırmızı gül sunar
kurusıkı izin isteyen bakışı yürür tenime dansa kaldırır
-buraya sansür serpiştirelim-
gözler kapalı yazılır her bir şiir
durdurulamaz ve umursamaz
hayatlarımız kayar ayaklarımızın altından tek gözünü kırpar
karelere yansıyan klik sesi sepya
binlerce havai fişek patlar, zihin sarayı süslerim
birkaç adım kaçar ve buradan kül kedisi masalı çıkarabilirim aslında
ama hayır bu bir arama emri, cinayet, kötü adam hikayesi
üzerime tam, çıkarması zor, yırtmacı derin
o adama özlemimin ipuçları kafa patlatırsa çözebileceği
kirli dumanı üzerine sinen, iz bırakan yakasına ve ardına bakmadan kül olan
o dans göğsüne viktoryen ipliklerle işlenmiş -sıkı biraz
Freud’a inanmama sebebim
her güne başlarken bir çocuk vermek istediğim
her akşam toplu mezarlar kazdıran
tanıştığımıza memnunum
sizden hiç bahsetmemişlerdi
adınız yalnızlık, değil mi?
