Bu uzun havalarda yerim yok
Kendime yeni acılar beğeniyorum
Bak -Kabataş tramvayında bir dut
Hiç kızarmamış
Anaları ulu orta öldürüyorlar
Kesik dilleriyle hevese yatmış çocuklar
Burada, bakın burada kan çanağı
Büyütüyor bir anayasa
Seni sahipleri bulunamayan veya
Yakınları tarafından alınmayan cesetlerin gömüldüğü
Bir toplu mezar gibi seviyorum
Yani sevecen ve içli bir sunak
Olamadım -sana bakarken
Ölümlerden ölüm beğendim kendime
Herkesin üstünden atladığı bir eşikte
Evet -bir toplu mezar seçiyorum
y i n e s e n i
İşte bir dut
Nasıl da tıp diye düştü önüme
Paramparça
Bu şarkıyı biliyorum -bu laneti bu hıncı
Türk filmlerinden bir kolaj bir deri hastalığı
Büyümüş de küçülmüş bir çocuk ya da
Çocuk mu dedim
-bir çocuk
Hiç elma şekeri yemedim
Hiç kağıt helva da görmedim sokağa çıktığımda
Ama müjdemi isterim
Kemiklerimden bilecek beni çocuklar
-müzede sergilenmeyecek
Kafatasımda bir izi olacak
Toprağa isimsiz bırakılan baharların
İdam sehpaları, yasalar, flamalar ve kravatlar altında kalan bir tarihle birlikte
İşte bir
dut daha
düştü yere
