Pazartesi günleri yoğurur insanın anlamsızlığını ve anlamlanma uğraşını. İçimde böyle sıkıntılı bir duygu. Günlerin ne önemi var ki (bu gerçekten bır soru mu şimdi)?

Ama terazi hala yerindeydi. Demoklesin kılıcı tepesinde sallanıyordu. Ancak bu kez, kılıcı kendisi kontrol ediyordu. İpler artık onun elindeydi.

“Ne vardı şehirde yaşayacak. Günde onbin adam ölüyor üst üste gömülüyor her gün yaşanan bir katliamın izlerini andırıyordu. Sahipli sahipsiz bir yığın ceset. Şehir ölüyordu.”