“Başlangıcımdadır benim sonum.”
Eliot, Four Quartet
Üniversitede okuduğum yıllarda bir şey söylemenin yahut yapmanın yegâne yolunun “söyleme” yahut “yapma” ameliyesinden geçtiğini düşünüyordum. Gözlerimizin önünde bir şeyler yaşanıyor, birilerinin gözleri önünde bir şeyler yaşıyoruz ve yerli ya da yersiz, bilinçli ya da bilinçsiz herkesin aldığı bir konum var… Bu bağlamda susmanın kaçıştan başka bir anlam taşımadığından şüphe duymuyordum. Zaman geçtikçe insanın söyledikleri kadar söylemediklerinin, yaptıkları kadar yapmadıklarının da anlam taşıdığını gördüm. Bir “şey”i izah edebilmek, varlığa getirebilmek için söylenmemesi söylenmesinden daha makul olacak olanları dile getirmek bir “yol” mudur? Ya da bir şey yapmanın, yapmamaktan daha iyi olmadığını düşünerek beklemek bir “yol” mudur?
HAZIRKITA, bu noktada benim için bir “eylem” ve “eylemsizlik” biçimi olarak ortaya çıktı. Buna, hazırkıta beklemenin eylem gerektiren sınırlarına işaret eden bir yolda olma düşüncesi de diyebilirim. Kitabın ortasından konuşabilmek için başa dönmeyi, kendi adına söz alabilmek için başlamayı gerektiren bir yolculuk tavrı. Zamanın, dönemin, mekânın, çevrenin doğrudan veya dolaylı olarak dayattıklarını söylememenin “eylemsizliği”, dayatılanı yüksek sesle söylemenin “eylem”inden daha derin bir tavrı içinde barındırır. Söyleyerek susma pratikleri geliştirmek değil, önemli olan “içe” kapanmadan ve “dışa” teslim olmadan eylemi içeriden sürdürebilme kararlılığıdır. HAZIRKITA, irade ortaya koyarak söylemenin ve susmanın teşhircilikten medet ummadığı bir yer gözetme dikkatini ihsas ediyor.
HAZIRKITA, yayına başlamasının ikinci yılını geride bırakırken teselli ya da beklenti içermeyen, kabul aramayan ve teklifini dayatmayan bir ses olarak “içeride” yankılandı: Kökümüz, gözümüz, şarkılarımız var!
