Üzgünüm
Bunu yalnızca kuşlara anlatabilirim
Gece vakti bir kırık sessizlik tutturan
İncelen sulara belli belirsiz iniltilerle dert döken kırgın kırlangıçlara
Üzgünüm
Sığındığım en diplerime değin kapılanan
Bu uğultulu rüzgar sevinmiş yerlerime değdi mi başlayan sızıyı anlatamayacak kadar üzgün
Üzgünüm
Bir baş selamı ile geçiyorum kendimden
Boş bir saksı yıkık bir sokakta
Ellerim gizlice ağlıyor birbirlerinden uzakta
Dargınım haklılara
Haksızlığı görünmez kılana değin bitmeyen bitmeyen konuşmalarına
Suskunlara da ama
Çünkü sessizlikleri benzemiyor
Tanrı ile konuşmaya
Bense üzgünüm
Ne haklı ne haksız
Ne anlamlı ne anlamsız
Ne geçiyorsa aklımdan, gözümün önünden, içimden
Kalbim üzgünlük koyuyor adını
