Yamalı dizeler çekmek zorundaydım
Kalbim! Dibine çökenleri kazıyarak
Pamuk şekerden nükleer silah, güneş gözlüğü ve siyah bir eldiven
Belki bulaşık süngeri
Tanrım saklayacak ne çok şey var bir öksürme tutuyor
Hesabı sevgilime ödetemeyeceğim kadar delikanlı olmak mı
Karnı burnunda yaşamak mı desem

Ruhum karıncalanıyor nasıl anlatsam
Dağınıklığı bitmeyen bir ortam
Üstelik herkes ot kokuyor
İki gözümün çiçeği birkaç sözüm olacak
İnsanlara bağışıklığım mı var nereye ayak atsam
Kalbinin arasına sıkışıp kalan
Birkaç kıta toprak akıyor kafamdan

En sevdiğim kısım
Seni sevmeler, yüzük ve bazı ufak tefek cinayetler
Evet ellerim kirlenecek ve saymaya koyunlar yetmeyecek
Üstelik makyajım tüm yüzüme gülecek
Pahalı ve asla giyemeyeceğim o kırmızı elbise
Daha kötüsü parmaklarım bu karanlıkta
Sana dokunmaya çekinecek

Seni uyandırmaya gücüm yetmedi neden
Beş yıldızlı odanın penceresinden vururken hem
Susturucusu olsaydı kalbimin soluk çiçekten
Bunlar hiç yaşanmazdı avuçlarından su içerken
Sensiz bir ölüm vadedilen ve geride kalmayacak hiçbir zerrem
Pamuk şekerden nükleer silah, güneş gözlüğü ve siyah bir eldiven
Parmaksız ellerimi de not bıraktım.

Yazar Hakkında

31 Aralık 1998’de doğdu. Konya’da dünyaya geldi. Lise eğitimini Mahmut Sami Ramazanoğlu İmam Hatip Lisesi’nde aldı. Şimdi Necmettin Erbakan Üniversitesi’nde Okul Öncesi Öğretmenliği okumakta. İçini ne acıtıyorsa ona şiir yazıyor.

Yorum yaz