Yaşarken -mış gibi yapmanın insanlara çok temel bir varoluş sahası açtığını düşünüyorum. Şöyle kafamı kaldırıp 360 derecelik bir açıyla sokakta göz gezdiriyorum, basılı veya sosyal medya unsurlarında gösterilen performanslara dikey bir bakış atıyorum ve kendimi dönüp dolaşıp -mış gibi yapmanın mahiyeti üzerine düşünürken buluyorum.
Değişik vesilelerle önüme ya bir gazete kupürünü içeren fotoğraf karesi yahut bir haber sayfasına iliştirilmiş…
Bilindiği gibi Türk dizileri son yıllarda Ortadoğu ve Latin Amerika’da, dünyanın çevre ülkelerinin epey bir ilgi alanına girmiş gözüküyor. Ben öteden beri Türk dizilerine bu ülkelerde neden bu kadar ilgi duyulduğunu anlamaya çalışıyorum.
Artık dergiler dergi yönetiminin şiir tasallutu neticesinde birbirinin replikası şiirlerle dolu. Kimse bunu dert etmiyor.
Kişinin tahayyülündeki dünya, onun bir ‘kendi’ olması için temsil ettiği rollerin dışına çıkmasını gerektirmektedir. Aksi halde bir süre sonra kişinin içselleştirdiği roller onun hayatı anlamlandırma şeklinin ve kimliğinin ayrılmaz bir parçası haline gelir.
Milliyetçiliğe dayanağı yine kendisi olan anlamlar giydirmek bu toprakların gerçeğini görebilecek bir vasata imkan vermemiştir. Kavramları kendi tarihlerinden, ortaya çıktıkları zaman ve zeminden, varolan tecrübelerden soyutlayarak bir köken araştırması bir öz iddiası ortaya koymak da yanıltıcı olacaktır.
Sormamız gereken soru şu: Ama sinema perdesinde ama evde masanın üzerinde duran bir televizyonda ama bir cep telefonunda… Bu görme biçimi neyi, nasıl görüyor?
Tuğba Çam bu yazısında Schopenhauer’un Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar kitabından hareketle mutluluğun mahiyeti üzerine düşündü.
Çağıran bu yazısında bir Koton reklamından hareketle özgürleşme tekliflerinin, muhatap alma biçimlerinin mahiyeti üzerine düşünüyor ve bir Netflix yapımı olan Bir Başkadır’ın üzerine oturduğu sosyolojiden “ABD tarihinin ilk Müslüman eşcinsel milletvekili”nin kimliğine kadar genişleyen bir yelpazenin ortak noktalarına işaret ediyor.
Bağlamı olmayan, insana kendini bilme yolunu göstermeyen adâletin, yani kirliliğin tetiklediği bir adâlet talebinin, var olunan yerden esasta bir şikâyetin olmadığını göstermekten öte anlamı olabilir mi?